Serce Mediolanu
Każde miasto posiada miejsce stanowiące jego serce, miejsce, do którego prowadzą wszystkie drogi, miejsce, gdzie każdy może spotkać każdego. Dla Mediolanu takim punktem jest Piazza Del Duomio (Plac Katedralny) - centrum życia miasta i obowiązkowa lokacja dla każdego turysty.
Co ważne, Piazza Del Duomio stanowi bramę do dwóch wspaniałych obiektów: Galleria Vittorio Emanuele II (pełna przepychu XIX-wieczna galeria handlowa) oraz Duomio (Katedry), o której jest mowa poniżej.
To, co zwróciło moją uwagę w pierwszej kolejności, kiedy tylko wkroczyłem na Piazza Del Duomio była charakterystyczna barwa tej potężnej budowli - kremowa biel wyraźnie oddzielająca świątynię od otaczających, szarych budynków. Podchodząc bliżej, zaskoczył mnie pietyzm, dokładność każdego detalu i ilość szczegółów, przede wszystkim przeróżnych figur, płaskorzeźb, łuków itp. Katedra jest ozdobiona przez 2245 figur, 135 sterczyn, 96 gargulców! Obiekt wzbudza respekt swoimi wymiarami – 157 m długości, 92 m szerokości i 108 m wysokości plasują Katedrę jako trzeci pod względem wielkości kościół w Europie.
Świątynia była wznoszona dość długo. Budowa rozpoczęła się w 1386 roku a ostatnie prace zakończono w 1813 roku. Co ciekawe, największym problemem dla budowniczych Katedry był transport budulca (szczególnie marmuru) do centrum miasta. Z pomocą przyszedł geniusz Leonardo Da Vinci, który stworzył mechanizm odpowiednio spiętrzający wodę w kanałach (dziś zachowały się w Mediolanie dwa kanały, które jednak nie są tak malownicze jak te weneckie) i pozwalający na dostarczenie koniecznych materiałów.
Przez długi czas Duomio była najwyższym budynkiem w Mediolanie. Istniała podobno niepisana zasada, zgodnie z którą żaden obiekt nie może przewyższyć figury Madonny stanowiącej zwieńczenie Katedry, spoglądającej z wysokości 108 metrów na całe miasto. Co prawda. reguła została przełamana dopiero w 1960 roku kiedy to zakończono budowę Pirelli Tower liczącą 127 m, niemniej, na dachu umieszczono replikę katedralnej figury Madonny. Zatem nieprzerwanie od 1774 roku najlepszy widok na Mediolan ma figura Madonny.
Co zaskakujące, zewnętrzne bogactwo Katedry wcale nie jest kontynuowane we wnętrzu świątyni. Wręcz przeciwnie, wchodząc do środka przenosimy się w inną bardziej surową przestrzeń, pełną ciszy, zadumy, bez zbędnych ozdób, ornamentów. Może ta atmosfera, ogromna przestrzeń i masywne, wysokie gotyckie kolumny (w sumie 52) sprawiły, że dla mnie wewnątrz Katedra wydawała się potężniejsza niż na zewnątrz.
To, co odróżnia Duomio od innych zabytkowych świątyń, to możliwość przechadzania się dosłownie po całym jej dachu (bez wydzielonych alejek, szlaków i barier ograniczających spacerowanie). Panorama całego Mediolanu roztaczająca się ze wszystkich stron jest wspaniała. Będąc na dachu możemy docenić szczegóły i wysmakowane niuanse architektoniczne zupełnie nie dostrzegalne z poziomu Piazza Del Duomio. Ilość elementów dekoracyjnych, figur, łuków, czy też przypór jest zaskakująca, pamiętając przecież, że zwiedzamy dach, część budynku z reguły nie dostępną dla ludzi. Zupełnie jakby autorzy projektu spodziewali się, że kiedyś dach Katedry będzie wielką atrakcją turystyczną.
Duomo to świątynia, która pozostawiła we mnie wyraźny ślad i wywarła ogromne wrażenie swym ogromem, przestrzenią, a jednocześnie szczegółowością. To niewątpliwie obowiązkowy punkt dla turystów. Bez zobaczenia Katedry nie można powiedzieć, że było się w Mediolanie.
Mapa Google
Czytaj także:
Włochy, Liguria: Sestri Levante
Włochy, Mediolan, Stadion Piłkarski San Siro
FOTOGRAFIA:
Włochy, Mediolan
Dodaj swój komentarz
