Warszawa nocą czyli III Greminowy Spacer

Warszawa bez wątpienia da się lubić! Greminowe Spacery skupiają coraz więcej zapaleńców chętnych poznawania historii ulic, kamienic i zabytków. Stolica lśniła neonami i pełnią księżyca. Ciemne zaułki, które na co dzień mijaliśmy niezauważenie, tym razem budziły romantyzm i nastrój. A panorama z Pałacu Kultury zapierała dech w piersiach…

Oto trasa III Greminowego Spaceru. Wycieczka odbyła się po zmroku 27 sierpnia 2010 roku.

- Dworzec Centralny - oddany do użytku w 1975 r., budowany w ogromnym pośpiechu, aby zdążyć na przyjazd Leonida Breżniewa, co odbiło się na jakości wykonania. Jego przepustowość to ok. 16 milionów pasażerów rocznie, co stawia go w ścisłej czołówce dworców europejskich. Obecnie w remoncie.  

- Złote Tarasy – centrum handlowe i kompleks biurowców, przyciąga uwagę przede wszystkim niezwykłą konstrukcją dachu, który składa się z ponad 4800 trójkątnych szyb – a każda jest inna – wspartych na 11 stalowych „drzewach”. Kształt powierzchni dachu ma przypominać 7 piłek nakrytych swobodnie układającym się materiałem.  

- Złota 44 – na razie inwestycja została wstrzymana i w centrum miasta straszy 17-to kondygnacyjny, żelbetowy szkielet, ale w przyszłości ma powstać wspaniały apartamentowiec przypominający żagiel według projektu światowej sławy architekta Daniela Libeskinda.  

- Hotel Intercontinental – najwyższy hotel w Polsce (45 kondygnacji, 164 m) zwraca uwagę oryginalną konstrukcją – od szóstej do dwudziestej drugiej kondygnacji bryła jest wycięta, aby sąsiedni, niższy budynek mieszkalny był odpowiednio doświetlony. 24 najwyższe kondygnacje wsparte są na cienkim filarze. Na 43 piętrze znajduje się basen.  

- ulice Sosnowa, Sienna, Śliska, Pańska – układ ulic przypominający przedwojenne dzieje tych okolic, obecnie zabudowane obiektami w najróżniejszych stylach – od kamienic z przełomu XIX i XX wieku, przez bloki z lat 60-tych i 70-tych XX w., po biurowce i obiekty z lat 90-tych i najnowsze wieżowce XXI wieku.  

- Biurowiec Rondo 1 – kolejny z warszawskich wysokościowców oddany do użytku w 2006 r. Składa się z dwóch części: 10- i 40-kondygnacyjnej. W znacznym stopniu jego ściany zewnętrzne są przeszklone i szczególnie wieczorami dokładnie widać co się dzieje we wnętrzu, jeśli oczywiście nie zostaną zasłonięte rolety.  

- Warszawskie Centrum Finansowe – budynek ma w podziemiach agregat prądotwórczy, własną stację uzdatniania wody, wysokiej klasy zabezpieczenia przeciwpożarowe łącznie z ogromnymi zbiornikami wody na wypadek pożaru – to wszystko czyni go praktycznie niezależnym od miasta w przypadku jakiejkolwiek awarii. Parkingi znajdują się w części naziemnej, od 1 do 6 piętra, a na ostatniej, 32-ej kondygnacji mieści się restauracja z pięknym widokiem na miasto.  

- Sala Kongresowa – to rozległy kompleks centrum kongresowego, m.in. sala na 2880 miejsc, 2500 m2 kuluarów, garderoby, zaplecze techniczne, saloniki VIP i pomniejsze sale spotkań i in. Tu występowali m.in. Marlena Dietrich, Louis Armstrong, The Rolling Stones. W tym miejscu w styczniu 1990 r. zakończyła swoje istnienie Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR). Sala posiada wspaniała akustykę.  

- Muzeum Techniki, Kinoteka – wnętrza PKiN są siedzibą wielu instytucji kulturalnych.  

- Dworzec Śródmieście – powstał w latach 60-tych XX w. jako podziemny przystanek dla pociągów podmiejskich. Jego autorem był Arseniusz Romanowicz, ten sam, który projektował Dworzec Centralny.  

- PKiN, taras widokowy – Pałac Kultury i Nauki został wzniesiony jako Dar ZSRR dla narodu polskiego. Podobno alternatywą było metro... Władze polskie wybrały Pałac. Aby mógł powstać zlikwidowano fragmentami lub w całości 8 ulic: ul. Wielką w całości, a Zielną, Chmielną, Złotą, Pańską, Sienną, Śliską skrócono, a dawną Marszałkowską przebudowano. Wyburzono ok. 130 wielkomiejskich kamienic, z których wiele przetrwało wojnę w całości. Sam Pałac powstawał 3 lata, oddano go do użytku w 1955 i od tego czasu jest najwyższym budynkiem w Polce – ma 231 m. Jego wnętrza zostały wykonane z najlepszych materiałów, otrzymał wyposażenie najwyższej jakości. Od 2007 r. jest wpisany na listę zabytków. Obiekt można zwiedzać i naprawdę warto to zrobić. Na co dzień działa tu wiele instytucji kulturalnych, miejskich i prywatnych, sale na niższych kondygnacjach wynajmowane są na różnego rodzaju targi, wystawy, pokazy. Na XXX piętrze znajduje się taras widokowy z piękną panoramą Warszawy.  

- Plac Defilad, trybuna zjazdowa – powstał jako przestrzeń gdzie w czasie pochodów pierwszomajowych i innych wydarzeń państwowych przedstawiciele władzy z trybuny zjazdowej mieli przyjmować defilady wojskowe oraz pochody ludu pracującego miast i wsi. Po 1989 r. plac zamienił się w wielkie targowisko, a władze miasta do dziś nie zaczęły zagospodarowywać tej ogromnej, obecnie zupełnie pustej, przestrzeni w samym sercu miasta.  

- Ściana Wschodnia – po wyburzeniu dawnej Marszałkowskiej budowie PKiN, postanowiono od wschodu zamknąć pierzeją plac Defilad. W latach 60-tych przystąpiono do budowy zespołu nowoczesnych obiektów: domy towarowe, punktowce o 24 kondygnacjach, 8 bloków mieszkalnych, kino Relax, zespół gastronomiczny Zodiak i biurowiec Universalu.  

- Świętokrzyska – jest to typowa socrealistyczna ulica, bo z dawnej Świętokrzyskiej nie zostało prawie nic. Została trzykrotnie poszerzona, a pierzeje zabudowano budynkami w stylu realnego socjalizmu.  

- Plac Powstańców Warszawy, Prudential – plac swoją nazwę otrzymał ze względu na zacięte walki powstańcze, które w tym rejonie się toczyły. Góruje nad placem, tuż przy Świętokrzyskiej budynek do niedawna mieszczący Hotel Warszawa, przedwojenny Prudential i wówczas najwyższy, 16-piętrowy obiekt w mieście. Ma wspaniałą, mocną konstrukcję, która nie uległa zniszczeniu mimo zmasowanego ostrzału podczas Powstania. Obecnie budynek przechodzi remont i ma zostać przywrócony do form pierwotnych. W środku będzie się znajdował hotel, a na najwyższych piętrach luksusowe apartamenty.  

- NBP, Ministerstwo Finansów – obiekty powojenne, prezentujące architekturę socrealizmu.  

- ul. Kubusia Puchatka – fragment powojennego założenia urbanistycznego mającego przypominać zabudowę małego miasteczka – z ratuszem (wieża widoczna w głębi), placem z ławkami i fontanną, i niewielkimi kamieniczkami wokół. Oczywiście w formie socrealizmu.  

- Nowy Świat – fragment Traktu Królewskiego prowadzącego do Wilanowa, jedna z głównych ulic-deptaków w mieście, z licznymi kawiarniami, restauracjami, klubami oraz sklepami z wieloletnią tradycją. Rozkwit ulicy to przełom XIX i XX wieku, II wojna światowa mocno odcisnęła się na tej ulicy, a władze powojenne odebrały ulicy przedwojenną elegancję i znaczenie. Teraz jest to miejsce idealne do spacerów.  

- Ordynacka – ulica prowadzącego do posiadłości ordynatów Ostrogskich, od których wzięła swoją nazwę. Na rogu z ulicą Okólnik znajdował się cyrk, obecnie w tym miejscu stoi gmach Akademii Muzycznej. Ulicą dochodzi się do pięknego Zamku Ostrogskich.  

- Zamek Ostrogskich, Muzeum Chopina, Złota Kaczka – z zamku udało się wybudować jedynie mur oporowy nad Tamką, reszta nigdy nie powstała. To dziś możemy oglądać to Pałac Gnińskich, a właściwie jego pawilon kuchenny, bo sam pałac nigdy nie został wybudowany z powodu ogromnych kosztów . Jego autorem był wybitny architekt Tylman z Gameren. W podziemiach pałacu, według legendy, pływała Złota Kaczka, której figurkę można obecnie zobaczyć u podnóża zamku, na środku fontanny. Obecnie w pałacu znajduje się Muzeum Fryderyka Chopina, świeżo odnowione i unowocześnione z okazji 200-ej rocznicy urodzin kompozytora (1810-2010). Obowiązkowy punkt wycieczek na szlaku chopinowskim w Warszawie.  

- Tamka – ulica stromo schodząca ze skarpy wiślanej. Budynki po obu jej stronach w połączeniu z dużym spadkiem ulicy dają wrażenie wąwozu. Malowniczy widok na całą ulicę rozciąga się z kładki zawieszonej nad jezdnią, tuż obok Pałacu Gnińskich.  

- Powiśle (Dynasy, Zajęcza) – dzielnica znana z literatury, np. Lalki B. Prusa, kojarzona kiedyś z biedotą, często zalewana przez Wisłę, służyła jako wysypisko śmieci. Obecnie powstaje tu coraz więcej eleganckich apartamentowców, ale spokojne uliczki, mnóstwo zieleni i malownicze położenie z widokiem na Skarpę Warszawską sprawiają, że dzielnica przyciąga i jest idealna na spacery, a ze względu na ciągle przybywające kawiarnie i kluby kwitnie tu również życie nocne.  

- pomnik Syreny – odsłonięty w 1939 r., przedstawia symbol Warszawy: pół-kobietę pół-rybę. Jego autorką była Ludwika Nitschowa, a modelką była poetka Krystyna Krahelska. Jednak tylko twarz Syreny należy do modelki. Wokół pomnika urządzony został przyjemny skwer.  

- Most Świętokrzyski – oddany do użytku w 2000 r. Jest to most podwieszany (wantowy), wykonany w konstrukcji stalowej z żelbetową płytą współpracującą, zawieszony na 48 linach (wantach). Most wraz z estakadami dojazdowymi ma 479 m długości. Jest mostem niskowodnym – nie posiada podjazdów. Ze względu na atrakcyjną formę, piękną iluminację most często jest wykorzystywany w filmach czy reklamach.

Uwagi praktyczne:

- wjazd nocny na Pałac Kultury i Nauki jest możliwy jedynie w okresie wakacji

- miejsc do wypicia kawy w Centrum nie brakuje. Najwięcej kawiarni znajduje się na Nowym Świecie.

- powyższa trasa najpiękniej wygląda nocą. Tylko wtedy można z namaszczeniem ocenić piękno stolicy, bo tylko wtedy zatrzymuje się ona i przestaje pędzić.

Od redakcji: Naszym wykwalifikowanym przewodnikiem po Warszawie była oczywiście: Agnieszka Kowalska.

A my zapraszamy już na kolejny, tym razem jesienny spacer:) Kiedy się on odbędzie – będziemy informować.

Fot. Grzegorz Filipowicz